yedisevin - Size Geliyoruz

Biz; yabancıların giyim kuşamına, ev hayatına, arabalarına, sokak yaşantılarına, büyük apartmanlarına hayran olurken onlar bizlerin bir bardak çayına vurulurlar çoğu zaman.

Hele çayın yanında simit varsa en sade ama en huzur verici beslenme saatidir onlar için.

Fransız yazar Katharina Branning bizdeki çay sevgisini araştırmış ve çaya olan düşkünlüğümüzü anlatan bir eser kaleme almış.

Aslında ondan önce düşününce meğer ki neler anlatırmış bir bardak çay bize.

Bizde çay için kimse destan yazmaya methiyeler dizmeye kalkmaz. Hak etse de etmese de bu değişmez. Bir de şu gözle bakmak gerekir çaya.

Çay sevgidir başta: Yeşil yapraklarında insanı, inişli çıkışlı vadilere götüren kırmızının en güzel tonunda sıcaklığıyla insanı sarıp sarmalayan bir iksirdir.

Çay muhabbettir. Toplarken ayrı , satarken ayrı, alırken ayrı, içerken apayrı bir havaya bürünen bir muhabbet.

Bir bardak çatın hatırına gideriz geliriz birbirimize. Bir bardak çayın dumanına rengine sıcaklığına karışı en derin meseleler en içten temenniler.

Çay musikidir. Toplanırken söylenir en hareketli Karadeniz havaları. İçilirken çıkartır en tatlı nağmeleri. İnce belli cam bardağın içinde gezinen kaşığın tıkırtısı karışır en yanık türkülere, en sade en içten şarkılara.

Çay birlikte olmaktır. Yalnız içilmeyen tek başına gitmeyen bir hali vardır.

Çay her zaman yanımızda dört mevsim yanıbaşımızdadır. Çayın sıcak mevsimi soğuk günleri yoktur.

Çayın mekanı yoktur. İçmek için masa başı, park köşesi, deniz manzarası, orman içi, toplantı sırası, muhabbet sonrası gibi zaman dilimleriyle sınırlandırılması doğru değildir. Olmaz da. Her zaman ve her mekan onun için en uygunudur.

Çay bizden bir parça biz çayla parçalarımızı tamamlayan bir bireyiz.

Bizde öyle poşet çay, sallama çay da demlikte demlenmiş çayın yerini tutmaz hani. Altlı üstlü demliklerde tavşan kanı kıvamında demlenen cinsten olacak.

Başkasının yeşil çayına, renkli çayına da benzemeyecek. Ne diyelim. Çayla olan dostluğumuzun bozulmaması temennisiyle.