|
Doğacak denen nuru, dünya durmuş bekliyor.
Zorbaların elinden, insanlık emekliyor.
Katliam çemberine, kız çocuğu ekliyor.
Dayıya gitmek için, yavrucuklar sevinir.
Gerçeği bilen anne, içten içe dövünür.
***
Paçavra olmuş kadın, zina almış yürümüş.
İnsanlık ayak altı, beşeriyet çürümüş.
Ahlakı ahlaksızlar, sokaklarda sürümüş.
Çobanlık ediyor Kurt, koyunlarsa inliyor.
Yaptığı zulmü zalim, kasılarak dinliyor.
***
Zorbalık mertlik olmuş, zalime güç yetmiyor.
İnsanlar sınıf, sınıf, dargınlıklar bitmiyor.
İmansız kitap yazmış, bir birini tutmuyor.
Yaptığı putu Müşrik, acıktıkça yalıyor.
Yarasalar misali, aydınlık göz alıyor.
***
Beklenen zuhur etti, alem Nura boğuldu.
Amine doğurmuştu, nur topağı oğuldu.
Putların sonu geldi, yere düşüp yığıldı.
Kisra’nın sarayları, yıkılmazdı yıkıldı.
Işık saçan meşale, ta o günde yakıldı.
***
Resullük gelmeden de, gayet farklı yaşardı.
Kulların müşkülüne, ayırmadan koşardı.
O da bir insan idi, bizim gibi beşerdi.
İnsanlık abidesi, Hoşgörünün timsali.
Gelmedi gelmeyecek, Habibinin emsali.
***
Babadan yetim doğdu, görmediği kalmadı.
O halkanın sonuydu, başkasını salmadı.
Cahilin cehaleti, zorlasa da yılmadı.
Bilmezin karanlığı, ışık oldu sonunda.
Ali, Osman, Ömer’le, Ebubekir yanında.
***
Yaratan son Nebiyi, kitapla belgeledi
İnanmayan putperest görünce sendeledi.
Cebrail bulut oldu, sıcakta gölgeledi.
Kuruldu beri Dünya, bu şeref verilmedi.
Nebiler Nebisiydi, böylesi görülmedi.
***
İkiye böldü ayı,Müşrik gördü elinden.
Beddua duyulmadı, hiçbir kula dilinden.
Kervanlar adadılar, döndürmeye yolundan.
Bakmadı dönüp bir kez, onları da çağırdı.
Duymayan duymuyordu, gönülleri sağırdı
***
Karınca incinmedi, onun geçtiği yerde.
Hicretin emri ile, veda eyledi yurda.
Miraca çıkacaktı, o da vardı seferde.
Çıktığı en üst kata, Cebrail varamadı.
Mevla’nın cemalini, başka nâs göremedi.
***
Karanlık dünyalara, ışık oldu yayıldı.
İnsanlık sarhoşluktan, irkilerek ayıldı.
Yaşayıp gören Mümin, sahabeden sayıldı.
Ne güzel gören gözler, göreni görmek güzel.
Seveni sevmek gibi, canını sermek güzel.
***
Övmekten aciz onu, kağıdı ve kalemi.
Yarattı onun için, on sekiz bin alemi.
Bulamam bulamadım, layık olan kelâmı.
Muhammet Mustafa’sın, adın nakış şiire.
Şereftir senin adın, şiire ve şaire.
***
Hayatı işlenmeli, ümmetinin özüne.
Acı haberi saldı, Yaratan yer yüzüne.
Mevla’nın son emrini, dedi nazlı kızına.
Geldi gidene kadar, ümmete dua etti.
Her nefis tadacaktır, deyip Mevla’ya gitti.
***
İmkanı olsa eğer, Ashap ölür vermezdi.
Yerine can deseler, herkes verir sormazdı.
Almadan Ümmetini, Cennete de girmezdi.
Kalender Hakk kanunu, kul aslına dönecek.
Ona Ümmet olmaya, İsa Resul inecek.
***
12/12/2005
 |
Yorumları göster/gizle
Yorum formunu göster/gizle
